حرکت کنید تا بهتر بنویسید

بر اساس پژوهش‌های علمی که در این مقاله به آنها اشاره شده، ورزش با افزایش ترشح پیام‌رسان‌های عصبی مانند دوپامین و سروتونین، توان تمرکز و توجه را بالا می‌برد و موجب شکل‌گیری ارتباطات تازه در مغز می‌شود؛ فرایندی که به بهبود تفکر خلاق و افزایش اصالت ایده‌ها منجر می‌شود. تسوی در گفت‌وگو با نویسندگان مختلف به نمونه‌های متعددی اشاره می‌کند. جید چانگ، رمان‌نویس، می‌گوید جلسات فشرده پیلاتس به او کمک می‌کند از فضای صرفا ذهنی فاصله بگیرد و «از جایی جسمانی و احساسی» بنویسد.

کریس دافی، کمدین و نویسنده، انتظار برای رسیدن موج هنگام موج‌سواری را مشابه انتظار برای رسیدن یک شوخی خوب پشت میز کار می‌داند. ایوی پوچودا، نویسنده و قهرمان پیشین اسکواش، معتقد است تجربه سرخوشی و تمرکز شدید هنگام ورزش به‌طور مستقیم در رمان‌هایش بازتاب پیدا کرده است. هریسون هیل، روزنامه‌نگار، نیز می‌گوید هنگام نوشتن کتابش ساعت‌ها می‌دویده و هم‌زمان به مصاحبه‌ها گوش می‌داده تا روایت‌ها را «در استخوان‌هایش» حس کند. در مقاله همچنین به سنت دیرینه پیوند نویسندگی و تحرک بدنی اشاره شده است: ویرجینیا وولف عاشق پیاده‌روی‌های طولانی بود، اولیور ساکس شنا می‌کرد،‌ هاروکی موراکامی دونده‌ای حرفه‌ای است و حتی گوته و نیچه نیز نوشتن در حال حرکت را بر نشستن طولانی ترجیح می‌دادند. 

تسوی در پایان نتیجه می‌گیرد که ورزش تنها یک استراحت کوتاه از پشت میز نشستن نیست، بلکه ابزاری ضروری برای آزادسازی ذهن و جریان یافتن اندیشه است. او می‌نویسد: «اگر شنا نکنم، اگر حرکت نکنم، کلمات هم جاری نمی‌شوند. میان نوشتن و حرکت، پیوندی نفوذپذیر وجود دارد که در آن، هر دو یکدیگر را گسترش می‌دهند.» این گزارش بار دیگر تاکید می‌کند که خلاقیت صرفا محصول نشستن پشت میز نیست؛ گاهی برای نوشتن بهتر، باید ابتدا حرکت کرد.