نطق جنجالی شجاع در میکسزون؛
چرا باورتان نمیکنیم؟
پس از آن مسابقه، عکسی از شجاع منتشر شد که انگار سایر بازیکنان را به شادی کردن و پیوستن به حلقه جشن فرا میخواند. از آن بدتر، یک نقلقول عجیب بود که ناگهان در تیراژی وسیع از مدافع تراکتور در شبکههای اجتماعی منتشر شد؛ ادعایی با این مضمون که: «چرا نباید شادی کنم؟ تیمم گل زده و برای قهرمانی آن تلاش میکنم. مسائل دیگر به من مربوط نیست.» شجاع اما هر دو مورد ملتهب را تکذیب کرد؛ ابتدا با قاطعیت مدعی شد هیچ مصاحبهای نکرده و انتشار آن نقلقول کار کسانی بوده که میخواستند خرابش کنند، بعد هم گفت عکس معروف از دعوت به شادی، قدیمی مربوط به بازی آسیایی تراکتوریها میشده است.
نطق توفانی خلیلزاده اما پس از بازی با سپاهان و در میکسزون ورزشگاه یادگار تبریز ایراد شد. کاپیتان تراکتور پس از برتری یکبرصفر تیمش در این بازی مهم، مطالبی با این مضمون به زبان آورد: «بعضیها خارج از کشور نشستند و برای ما نسخه میپیچند. به نظر من شما اول خانواده خودت را بفرست خیابان. من هم که اینجا هستم، مشکل اقتصادی دارم، با مردم زندگی میکنم و در جریان مشکلات آنها هستم. من هم اعتراض دارم. این مردم صبور هستند. خواهش میکنم کمکشان کنید و یک حالی به آنها بدهید.»
با آن تصویر و نقلقولی جعلی از شجاع کاری نداریم و روشن است که انتصاب آنها به کاپیتان تراکتور، شیطنتآمیز بوده است. مشکل اما اینجاست که حتی همین اظهارنظر رسمی و علنی خلیلزاده هم چندان چنگی به دل نمیزند. سخنان او دستکم دو ایراد مهم دارد.
اشکال نخست؛ میدانیم که نیت گوینده بد نیست، اما مردم طفل صغیر و صدقه بگیر نیستند که لازم باشد کسی «یک حالی» به آنها بدهد. شاید اصلا همین ادبیات کمک و یارانه و کالابرگی کار ما را به اینجا رسانده باشد. مردم صاحبان این خانه و ولینعمت مسوولان هستند. این خاک هم خاک زرخیزی است و بهانهای برای این حجم از تنگنای زندگی وجود ندارد. کسانی که چنین انتقادهایی مطرح میکنند، حتما باید شأن مردم را رعایت کنند. حق ملت است که زندگی بسیار مرفهتری داشته باشند و هرگز نباید اصطلاحاتی به کار برود که مردم را در مسند اعانهبگیر و کمکخواه قرار بدهد. رئیس، قاعدتا مردم باید باشند.
اشکال دوم؛ کسی که دغدغه معاش هموطمنانش را دارد، هنگام حضور رئیس دولت در تمرینات تیم ملی، آن نطق مفصل و پرحرارت را فقط برای دریافت پاداش و جایزه بیشتر برای خودش و همبازیانش انجام نمیدهد. اگر آن روز یک کلمه هم از مشکلات مردم حرف میزدید، امروز حتما باورپذیرتر بودید آقای شجاع و البته سایر دوستان!
