خانمها،آقایان؛ بفرمایید اردن!
صدای بلند عقب افتادن
آخرین سیلی دردناکی که بر صورت فوتبال ایران نشست، دبل شدن استقلال برابر الحسین اردن بود. توجه داشته باشید که اینجا فقط از حذف زودهنگام نماینده ایران حرف نمیزنیم؛ مساله مربوط به شکست آبیها در هر دو بازی رفت و برگشت است. شاگردان ریکاردو ساپینتو در مسابقه اول با یک گل شکست خوردند و بازی دوم را هم ۳بر۲ باختند. البته که استقلال در هر دو مسابقه فرصتهایی برای کسب برتری و صعود به مرحله بعد داشت، اما تیم مقابل هم چندان دست و پا بسته نبود و شما با مرور دو بازی (به ویژه دیدار برگشت) خیلی قاطعانه نمیتوانی از بدشانسی استقلال حرف بزنی.
مورد تاملبرانگیز اما به همین کشور اردن برمیگردد؛ پیشرفت حیرتانگیزی که آنها در حوزه فوتبال داشتهاند و حالا بیسروصدا به رقیبی سرسخت و تازهنفس برای ایران تبدیل شدهاند. همین الحسین در دور گروهی یک بار موفق به شکست سپاهان شد. سپاهان اتفاقا خیلی خوب از کیفیت تیمهای قدرت نوظهور فوتبال آسیا باخبر است، چرا که آنها در مرحله گروهی فصل گذشته سطح دوم آسیا نیز در هر دو بازی رفت و برگشت برابر الوحدات اردن متوقف شدند و طعم حذف زودهنگام از آن مسابقات را چشیدند.
اشاره به رشد فوتبال اردن، حتما ناقص باقی خواهد ماند، اگر به حضور شگفتانگیز این تیم در فینال آخرین دوره جام ملتهای آسیا نپردازیم. در شرایطی که تیم ملی ایران نیمقرن است به این مرحله نرسیده، اردنیها سال ۲۰۲۳ با شکست کرهجنوبی در نیمهنهایی راهی دیدار فینال شدند و البته مسابقه نهایی را به قطر میزبان باختند. هنوز متقاعد نشدید؟ پس اضافه کنیم که اردن برای نخستین بار مجوز حضور در مسابقات جامجهانی فوتبال را به دست آورد و تابستان آینده در این دوره از بازیها حضور خواهد داشت. آیا ممکن است همه اینها تصادفی باشد؟
حالا اردن تقریبا جایی ایستاده که ازبکستان بود؛ رقبای نهچندان مهمی که زمانی پیروزی بر آنها برای فوتبال ایران به آسانی نوشیدن یک جرعه آب به نظر میرسید، اما امروز هر کدام یال و کوپالی پیدا کردهاند و لقمههای گلوگیر برای نمایندگان ایران به شمار میروند. نیازی به یادآوری نیست که تیم ملی ایران در هیچیک از شش هماوردی اخیرش مقابل ازبکستان موفق به کسب پیروزی نشده. همچنین برخی از استانداردترین و بهترین بازیکنان لیگ کشورمان هم لژیونرهای ازبکستانی هستند. حالا اردن نیز در همین مسیر گام برمیدارد و البته که هر دو کشور، تا چهار ماه دیگر با نوبرانه حضور در جامجهانی شهد شیرین این پیشرفت را خواهند چشید.
توجه داشته باشید که پیش از این فوتبال ایران درگیر رقابت با قدرتهای کلاسیک و حریفان قدیمی خود بود؛ کشورهایی مثل ژاپن، کرهجنوبی، عربستان و... حالا اما ما قطر را داریم که دو دوره پیاپی قهرمان جام ملتهای آسیا شده و این دستاورد کمی نیست. صابون ازبکستان نیز قبلا به تنمان خورده بود و حالا انگار نوبت اردن است. دو سال است که نمایندگان آنها، تیمهای ما را از مراحل پایینی سطح دوم فوتبال آسیا اوت میکنند. این، صدای بلند عقب افتادن یک فوتبال است؛ فوتبالی که مهمترین تیمهایش حتی زمین درست و حسابی هم ندارند و همین چمن سبز الحسین در بازی شامگاه سهشنبه پیش هم کمکم برای ما به رویایی محال و دستنیافتنی تبدیل شده است. راستی بحث چمن و استادیوم و این چیزها شد؛ کسی از ورزشگاه آزادی خبر دارد؟ هنوز دارند بازسازیاش میکنند؟ ادامه بدهید رفقا، احسنت، خدا قوت!
