فیلمساز هالیوودی: جلوههای دیجیتال جادوی سینما را کشتند
به گزارش خبرگزاری فارس، وربینسکی توضیح داد که یکی از دلایل این تغییر، ورود گسترده موتورهای بازیسازی مانند آنریل انجین به صنعت فیلمسازی است. او معتقد است این ابزارها که اساسا برای بازیهای ویدئویی طراحی شدهاند، در سینما باعث ایجاد زیباییشناسی متفاوتی شدهاند که حس واقعگرایانه نور، بافت پوست و حرکت طبیعی اجسام را بهخوبی منتقل نمیکند. به گفته او، جایگزینی نرمافزارهای سنتی فیلمسازی مانند «مایا» با موتورهای بازی، نوعی عقبگرد در کیفیت بصری سینما محسوب میشود.این کارگردان تاکید میکند که استفاده بیش از حد از جلوههای دیجیتال و شتاب در تولید تصاویر باعث شکلگیری پدیدهای شده که به «دره وهمی» معروف است؛ جایی که شخصیتها و موجودات دیجیتال نه کاملا واقعیاند و نه کاملا کارتونی، و همین امر حس مصنوعی بودن را تقویت میکند. وربینسکی معتقد است بسیاری از فیلمهای بزرگ معاصر، بهویژه آثار ابرقهرمانی، به دلیل اتکای افراطی به جلوههای دیجیتال، حس لمسپذیری و وزن واقعی تصویر را از دست دادهاند.
بااینحال، او به طور کامل مخالف استفاده از فناوری دیجیتال نیست و همچنان از تصاویر تولیدشده با کامپیوتر در پروژههای خود بهره میبرد. وربینسکی برای فیلم علمی-تخیلی جدیدش با عنوان «موفق باشید، خوش بگذرانید و نَمیرید» یک قاعده مشخص تعیین کرده است: حداقل نیمی از هر قاب باید بهصورت واقعی تصویربرداری شود. او معتقد است ترکیب عناصر عملی مانند دکورهای واقعی، لباسهای فیزیکی و صحنههای ملموس با جلوههای دیجیتال، باعث میشود تصاویر نهایی باورپذیرتر و جذابتر شوند.
اظهارات وربینسکی بار دیگر بحث گستردهای را درباره آینده جلوههای ویژه در سینمای مدرن برانگیخته است؛ بحثی که میان فیلمسازان، منتقدان و مخاطبان جریان دارد و به این پرسش میپردازد که آیا پیشرفت فناوری باعث ارتقای تجربه سینمایی شده یا بخشی از جادوی کلاسیک سینما را از بین برده است. به باور وربینسکی، اگرچه سرعت و قدرت فناوری دیجیتال افزایش یافته، اما سینما در مسیر این پیشرفت ممکن است چیزی بنیادی را از دست بدهد: حس واقعیت و جادوی بصری که زمانی تماشاگران را مسحور میکرد.
اتحادیه بازیگران آمریکا در سالهای اخیر هوش مصنوعی را یکی از بزرگترین تهدیدهای صنعت سرگرمی دانسته است. این نگرانیها در جریان اعتصاب گسترده بازیگران و نویسندگان در سال ۲۰۲۳ به اوج رسید، زمانی که استفاده از شبیهسازی دیجیتال چهره و صدا بدون رضایت و پرداخت دستمزد به یکی از محورهای اصلی مذاکرات با استودیوها تبدیل شد.
با گسترش ابزارهای تولید محتوای مولد و دیجیتالی، بسیاری از هنرمندان بیم دارند که فناوریهای جدید نهتنها فرصتهای شغلی آنها را کاهش دهند، بلکه ارزش هنری اجراهای انسانی را نیز تضعیف کنند.
