بازسازی «طعم گیلاس» توسط کارگردان آرژانتینی
این خبر را مورا در پادکستی متعلق به مجله «ورایتی» تایید کرده و گزارشها نشان میدهد کارگردانی بازسازی «طعم گیلاس» بر عهده لیساندرو آلونسو، فیلمساز تحسینشده آرژانتینی، خواهد بود.
جزئیات پروژه هنوز به طور کامل منتشر نشده، اما به نظر میرسد این بازسازی نیز همچون نسخه اصلی، به مضامین مرگ و دغدغههای اگزیستانسیالیستی بپردازد.
هرچند علاقه آلونسو به بازسازی «طعم گیلاس» در نگاه اول کنجکاویبرانگیز به نظر میرسد، اما با سبک سینمایی او همخوانی دارد. او کارنامهای مبتنی بر آثاری آرام و عمیق دارد، از جمله میتوان به فیلمهای «حاوحا» و «یوریکا» اشاره کرد.
بهاحتمال زیاد این اقتباس جدید نیز بر اجرای مورا بهعنوان محور احساسی فیلم متمرکز خواهد بود؛ نقشی که در فیلم کیارستمی به شکلی ماندگار توسط بازیگر تازه درگذشته ایرانی، همایون ارشادی، ایفا شد.
فیلم اصلی با روایتی رازآلود و مینیمالیستی، داستان مردی را دنبال میکند که در تهران رانندگی میکند، با پرسشهای عمیق درباره زندگی و مرگ دستوپنجه نرم میکند و در جستوجوی کسی است که پس از خودکشی احتمالیاش، او را دفن کند؛ روایتی که تماشاگران را با پرسشهای بیپاسخ رها میکرد.
بازسازی «طعم گیلاس» جسارت زیادی میطلبد؛ فیلمی یگانه که عمدا در برابر تقلید مقاومت میکند و به همان اندازه که به داستان وابسته است، به سکوت و ابهام تکیه دارد. پرسش مهم اینجاست که چگونه میتوان اجرای ارشادی را بازآفرینی کرد؟ مورا حضور پرقدرتی روی پرده دارد، اما ارشادی ویژگیای داشت که قابل تقلید نیست.
او در «طعم گیلاس» نقشی را ایفا کرد که به شکلی ماندگار در حافظه سینمای هنری ثبت شد. ارشادی با هدایت کیارستمی تصویری از مردی ارائه داد که گویی نیمی از وجودش پیشاپیش از جهان کناره گرفته است؛ چهرهای فرسوده، خاموش و آکنده از سکوت که بیش از آنکه سخن بگوید، با حضورش معنا میساخت. حس انسانی که از زندگی فاصله گرفته و سنگینی زمانبر صورت و نگاهش نشسته است.
کیارستمی، فیلمساز فقید ایرانی، با «طعم گیلاس» یکی از شاخصترین آثار سینمای مینیمالیستی و اگزیستانسیالیستی را خلق کرد؛ فیلمی که در سال ۱۹۹۷ نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد. کیارستمی یکی از تاثیرگذارترین فیلمسازان تاریخ سینمای معاصر و چهرهای کلیدی در شکلگیری سینمای هنری ایران در جهان بود. او فعالیت حرفهای خود را از دهه ۱۳۴۰ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد و خیلی زود با آثاری چون «نان و کوچه» و «زنگتفریح» نگاه تازهای به سینمای واقعگرا و مینیمالیستی معرفی کرد. کیارستمی با حذف روایتهای پرحادثه، تمرکز بر زندگی روزمره و استفاده از بازیگران غیرحرفهای، سبکی منحصربهفرد خلق کرد که بعدها به یکی از شاخصههای سینمای مؤلف در سطح جهانی تبدیل شد.
در دهههای بعد، کیارستمی با فیلمهایی چون «خانه دوست کجاست؟»، «زندگی و دیگر هیچ» و «زیر درختان زیتون» - که به «سهگانه کوکر» شهرت یافت - جایگاه خود را بهعنوان فیلمسازی تثبیت کرد که مرز میان واقعیت و بازنمایی سینمایی را به چالش میکشد. او در این آثار، زندگی پس از زلزله، اخلاق انسانی و تداوم زیستن را با زبانی ساده اما عمیق روایت کرد. این رویکرد در «طعم گیلاس» به اوج رسید؛ فیلمی که با طرح مستقیم مساله مرگ و اختیار انسان، و با روایتی مبتنی بر سکوت، مکث و تکرار، قواعد متعارف داستانگویی را کنار گذاشت.
جزئیات تولید بازسازی «طعم گیلاس» هنوز به طور رسمی اعلام نشده، اما اظهارات مورا نشان میدهد که احتمالا تصویربرداری این پروژه در سال جاری میلادی آغاز خواهد شد.
