بانکها زمانی میتوانند نقش واقعی خود در اقتصاد را ایفا کنند که تنها به واسطهگری مالی بپردازند و از مالکیت و اداره مستقیم بنگاهها فاصله بگیرند. وقتی بانکها درگیر بنگاهداری میشوند، تصمیمات اعتباری تحتتاثیر منافع بنگاه قرار میگیرد، ریسکها پنهان میشوند و انعطافپذیری در مدیریت نقدینگی کاهش مییابد. خروج از فعالیتهای غیرتخصصی و تمرکز بر ماموریت اصلی بانک یعنی تجهیز منابع، تخصیص اعتبار و مدیریت ریسک، موجب شفافیت پرتفوی داراییها، کنترل بهتر ریسکها و تقویت حکمرانی حرفهای میشود. همزمان، این تغییر ساختاری نقدینگی و فرصتهای سرمایهگذاری را افزایش میدهد، اعتماد عمومی را تقویت میکند و بانک را به یک بازیگر قابلاتکا در اقتصاد تبدیل میسازد. در این راستا باید به یادداشت دکتر وحید نوبهار، عضو میز تخصصی درمان پژوهشکده بیمه و دکتر محسن امیری، پژوهشگر صنعت بیمه نگاهی انداخت.