بزرگداشت میراث رابرت ردفورد در جشنواره ساندنس
در جریان این مراسم، نخستین دوره جایزه «ویژه رابرت ردفورد» به اد هریس، بازیگر و فیلمساز آمریکایی، و گیولا گازدگ، کارگردان مجارستانی، اعطا شد؛ دو هنرمندی که همکاری گستردهای با برنامههای آموزشی و کارگاهی موسسه ساندنس داشتهاند. در میان حاضران، چهرههایی که بهتازگی نامزد جوایز اسکار شدهاند، از جمله ایتان هاوک، کلویی ژائو و رایان کوگلر حضور داشتند. همچنین هنرمندانی چون نیا داکاستا، تسا تامپسون، وودی هارلسون، کریس پاین، آوا دوورنی، بوتس رایلی و دیوید لاوری در این مراسم شرکت کردند. ایتن هاوک در سخنان افتتاحیه خود گفت: «روزی روزگاری، مردی خارقالعاده زندگی میکرد که همه ما را در این اتاق به هم پیوند داد. اگر عشق و قدردانی مشترک ما نسبت به رابرت ردفورد نبود، امشب اینجا جمع نمیشدیم. امشب رهبری واقعی را جشن میگیریم و امیدوارم شعلهای که او برافروخت، در وجود همه ما روشن بماند.»
چندین سخنران به نقش برجسته ردفورد در حفاظت از محیطزیست اشاره کردند. وودی هارلسون گفت: «کمکهای رابرت به حفاظت از محیطزیست بخشی از چیزی بود که او را به یک آمریکایی بزرگ تبدیل کرد. نبوغش بهعنوان بازیگر با نبوغش در مقام کارگردان برابری میکرد و او نه تنها فیلمهای ماندگار ساخت، بلکه فضا را برای دیگران نیز فراهم کرد.» امی ردفورد، دختر رابرت ردفورد، نیز در سخنانی گفت: «وقتی پدرم میتوانست یک امپراتوری بسازد، تصمیم گرفت یک آشیانه ایجاد کند. موسسه ساندنس برای حمایت، محافظت و پرورش استعدادها شکل گرفت و سپس آنها را آزاد کرد.
هیچ جایی را بیشتر از نشستن کنار یک فیلمساز جوان دوست نداشت.» او افزود: «پدرم از آنچه داشت برای اصلاح آنچه نادرست بود استفاده کرد. اگر میخواهید او را گرامی بدارید، این بهترین مسیر است. بسیاری گفتهاند که او چراغ راه بود؛ و در زمانه تاریکی، نور یعنی امید.» رابرت ردفورد، یکی از چهرههای شاخص موج نوی هالیوود و همزمان ستاره جریان اصلی سینما بود و در دهههای بعد به عنوان تهیهکننده و کارگردان تاثیرگذار باقی ماند. ردفورد با بنیانگذاری جشنواره فیلم ساندنس نقشی اساسی در معرفی سینمای مستقل آمریکا ایفا کرد.
او در سال ۱۹۳۶ در لسآنجلس به دنیا آمد و پس از اخراج از دانشگاه کلرادو، بازیگری را در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا آموخت و از نقشهای کوچک در تلویزیون و تئاتر آغاز کرد. نخستین موفقیت جدیاش نامزدی امی در سال ۱۹۶۲ و سپس نقش اصلی در نمایشنامه نیل سایمون، «پا برهنه در پارک» بود. موفقیت سینمایی بزرگ او در سال ۱۹۶۹ با فیلم «بوچ کسیدی و ساندنس کید» رقم خورد که با بازی پل نیومن و کاترین راس به اثری ماندگار بدل شد.
در دهه ۷۰ میلادی او با فیلمهایی چون «جرمایا جانسون»، «همانطور که بودیم»، «کلاهبرداری»، «گتسبی بزرگ»، «سه روز کرکس» و «همه مردان رئیسجمهور» به ستارهای بیرقیب بدل شد. ردفورد در ۱۹۸۰ با کارگردانی فیلم «مردم عادی» چهار اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را به دست آورد. او در دهههای بعد نیز در آثاری چون «مزرعه طبیعی»، «خارج از آفریقا»، «پیشنهاد بیشرمانه»، «نجواگر اسبها» و «مسابقه تلویزیونی» ایفای نقش یا کارگردانی کرد. در سالهای اخیر، بازی در «تمام چیزها از دست رفته» (۲۰۱۳) و حضور در دنیای مارول با نقش الکساندر پیرس در فیلمهای «کاپیتان آمریکا: سرباز زمستان» و «انتقامجویان: پایان بازی»، نسل جدید مخاطبان را نیز با او آشنا کرد. آخرین نقش مهم او در سال ۲۰۱۸ در فیلم «پیرمرد و تفنگ» رقم خورد. ردفورد در طول زندگی حرفهای خود جوایز متعددی دریافت کرد؛ از جمله اسکار افتخاری ۲۰۰۲، شیر طلایی افتخاری ونیز ۲۰۱۷، سزار افتخاری ۲۰۱۹، نشان لژیون دونور فرانسه و مدال آزادی ریاستجمهوری آمریکا از باراک اوباما در سال ۲۰۱۶.
