پیروزی آنتونیو کاست در انتخابات ریاستجمهوری شیلی قطعه دیگری از پازل گردش به راست در جهان را تکمیل کرد. شیلی قرار بود مطابق پیشگویی رئیسجمهور پیشین این کشور، قبر نئولیبرالیسم باشد؛ اما اکنون شاهد به قدرت رسیدن راستگرایان است. این پیروزی بر داخل و خارج مرزهای شیلی اثر خواهد گذاشت.
در سایه عدمکفایت بیمه پایه در پوشش هزینههای درمانی، برخورداری از بیمه تکمیلی اهمیتی دوچندان یافته است. با این حال، اختلاف گاه و بیگاه تامیناجتماعی با شرکت تامینکننده پوشش تکمیلی بازنشستگان باعث شده است رفاه و سلامت این جمعیت چندمیلیون نفری تحتالشعاع قرار بگیرد و آنها را نگران کند.
جایگاه ایران در شاخص جهانی نوآوری ۲۰۲۵، نشاندهنده تصویری چندلایه و البته پرسشبرانگیز است؛ چرا کشوری با سرمایه انسانی غنی، تولید علمی چشمگیر و نوآوری فعال، توان تبدیل این ظرفیتها به رفاه، محصول جهانی و اثر اجتماعی پایدار را ندارد؟ شاید به طور کلی بتوان پاسخ را در بستر نهادی، زیرساختی و سیاستی پیدا کرد.
در نگاه نخست به رتبه ایران در شاخص جهانی نوآوری ۲۰۲۵ (جایگاه ۷۰ از میان ۱۳۹ کشور)، ممکن است تصویری میانه یا حتی ناامیدکننده به ذهن متبادر شود. اما دقیقتر که مینگریم، این رقم خود حکایتی دوگانه و سرشار از فرصتهای نهفته را روایت میکند.
در نگاه اول به گزارش شاخص جهانی نوآوری ۲۰۲۵، تصویری متناقض از ایران به چشم میخورد. از یک سو، کشور با رتبه ۱۳۸ از ۱۳۹ کشور در شاخص کیفیت قانونگذاری (ذیل حوزه حیاتی «نهادها»)، بهعنوان یکی از غیرجذابترین محیطهای نهادی جهان برای نوآوری ارزیابی شده است.
در داستان «کارمندان» اونوره دو بالزاک (این اثر با نام «بوروکراسی» به فارسی ترجمه شده است)، با تقابل نمادین دو شخصیت روبهرو میشویم: رابِلَن، کارمند جوان و آرمانگرایی که میخواهد نظام اداری را اصلاح کند و بِرْسِت، کارمند کهنهکاری که به سازوکارهای پیچیده اداری خو گرفته و در برابر هرگونه تغییر مقاومت میکند.
جهانی را تصور کنید که در آن یک بازی ویدئویی خلقشده در استودیویی کوچک در تهران، نه فقط در بازار داخلی، که روی صفحه نمایش میلیونها کاربر در اروپا، آمریکای شمالی و شرق آسیا خودنمایی میکند. جایی که نام سازندگان آن نه بهعنوان خالقان یک محصول محلی جالب، بلکه بهعنوان خالقان یک اثر هنری-تعاملی شاخص در صنعت سرگرمی دیجیتال جهان شناخته میشود.