پیروزی آنتونیو کاست در انتخابات ریاستجمهوری شیلی قطعه دیگری از پازل گردش به راست در جهان را تکمیل کرد. شیلی قرار بود مطابق پیشگویی رئیسجمهور پیشین این کشور، قبر نئولیبرالیسم باشد؛ اما اکنون شاهد به قدرت رسیدن راستگرایان است. این پیروزی بر داخل و خارج مرزهای شیلی اثر خواهد گذاشت.
در سایه عدمکفایت بیمه پایه در پوشش هزینههای درمانی، برخورداری از بیمه تکمیلی اهمیتی دوچندان یافته است. با این حال، اختلاف گاه و بیگاه تامیناجتماعی با شرکت تامینکننده پوشش تکمیلی بازنشستگان باعث شده است رفاه و سلامت این جمعیت چندمیلیون نفری تحتالشعاع قرار بگیرد و آنها را نگران کند.
دنیا وارد مرحلهای شده است که دیگر نمیتوان آن را صرفا یک بحران مقطعی یا یک دوره تنش زودگذر دانست. آنچه در روزها و هفتههای اخیر پیرامون گرینلند، ناتو و روابط آمریکا با متحدان اروپاییاش رخ داده، نشانهای روشن از یک گسست عمیق در نظم سیاسی و امنیتی پس از جنگ جهانی دوم است؛ نظمی که دههها بر پایه اعتماد متقابل، قواعد مشترک و رهبری قابل پیشبینی ایالات متحده شکل گرفته بود. عقبنشینی دونالد ترامپ از تهدیدهای مستقیم علیه گرینلند اگرچه در ظاهر از شدت بحران کاست، اما نتوانست این واقعیت را پنهان کند که جهان وارد «دنیای ترامپ» شده است؛ جهانی بیثباتتر و غیرقابل پیشبینیتر.
رئیسجمهور آمریکا دکترین زورگویی خود را به داووس برد و با دیواری از مخالفت روبهرو شد. اگر این ماجرا به شکلگیری یک اتحاد تازه غربی علیه او بینجامد، چه بهتر. وسوسه دلخوشکردن قوی است؛ اینکه امیدوار باشیم توفان گذشته است. اینکه باور کنیم هفتهای که با تهدید آمریکا به تصرفِ سرزمینی اروپایی چه با زور و چه با باجگیری آغاز شد، با وعده مذاکره پایان یافته و بنابراین بازگشتی به «وضعیت عادی» در کار است. اما این توهمی خطرناک است. بازگشتی به عادیّت وجود ندارد. جهانی که فکر میکردیم میشناسیم، از میان رفته است. تنها پرسش این است که چه چیزی جای آن را میگیرد. پرسشی که همه ما را تحتتاثیر قرار میدهد، آکنده از خطر است و شاید برخلاف انتظار، رگهای از امید هم در خود دارد.
میل این دولت به تخریب اصول و ساختارها به نظر میرسد هیچ حد و مرزی ندارد. آخرین اصل کنارگذاشتهشده، اینکه «به هیچ دلیلی دوستان خود را تحقیر نکنید»، به احتمال زیاد مهمترین مورد تا به امروز است.
او از گرفتن گرینلند عقبنشینی کرد، اما یک گسست از نظم قدیمی در حال رخ دادن است. دنیا امروز با یک هفته پیش تفاوت زیادی دارد. رئیسجمهور آمریکا تهدید کرده بود که برای تصاحب سرزمینی از زور اقتصادی علیه متحدان اروپایی خود استفاده کند و حاکمیت یکی از آنها را تضعیف کند. او تا این لحظه، بخشی از تهدیدات خود را پس گرفته است؛ اتحاد غربی همچنان برقرار است. اما بیتوجهی تصادفی رئیسجمهور به متحدان، قوانین و هنجارها، این احساس را تقویت کرده که چیزی بنیادین در حال تغییر است. این حالا دنیای دونالد ترامپ است و این یک مکان خطرناک است.
او که از ملال میترسد، بهطور وسواسی دست به خلقِ درام میزند و امیدوار است بختِ خودش و بختِ ما همچنان یاری کند. خب، این واقعا یک عقبنشینی بزرگ بود. رئیسجمهور ترامپ این هفته در داووس گفت که قصد ندارد با اقدام نظامی گرینلند را تصرف کند. «مردم فکر میکردند از زور استفاده میکنم… از زور استفاده نخواهم کرد.»